Твае рукі лашчыць холад ранку...

Твае рукі лашчыць холад ранку,
Пад абцасамі цячэ асфальту плынь.
Пакрысе сьвятла прыходзіць варта.
Пі яго ды крышку мне пакінь.

На твой стан глязяць зайздросна дрэвы.
Маладосьці нельга ім ужо вярнуць
Яны ведаюць, ды не губляюць веры,
Веры тое й ты у іх набудзь.

Ледзь прачнуўшыся, цябе дамы вітаюць
Вокнамі-вачыма даўніх дзён.
Таямніцаў шыбы не хаваюць,
Адбіваюць неба парасон.

Мы спаткаліся – ня можа йначай стацца.
Гоіцца мінуўшчыны пісяг,
Мы спаткаліся, каб больш не разьвітацца,
Мы спаткаліся, каб распачаць НАШ Шлях.

Хай нялёгкі ён, хай нас зьмяняе,
Ён найлепшы з тых, што мелісь быць,
Бо ў цябе ёсьць тое, што натхняе,
Тое, для чаго мне варта жыць.