Ціхая восень

Ціхая восень лісьцем гукае
Час доўгіх ночаў і белых палёў.
Рукі ізноўку асадку шукаюць
Словы й папера – як цела і кроў.

Ціхая восень золатам плоціць
За шэрань неба й халоднасьць лясоў.
Кола каляднае ў небе йна коціць,
Лес распранае да лепшых часоў.

Ціхая восень мокчыць дажджыма
Шэрань муроў і нязломнасьць зямлі.
Толькі цябе я шукаю вачыма
Між тых расьлінаў, што ў парку расьлі.

Хоць і ня маю ні кроплі нахабства
(Вольнасьць уласную трэба ўсім мець).
Ты – каралеўна майго гаспадарства,
Дык не дазволь іншай ўладу ў ім мець.

Ціхая восень сонечным лісьцем
Кліча кудысьці за твой небакрай.
Можа, сустрэнемся дзесьці й калісьці.
Восень, прашу, нас даўжэй затрымай!